Beni her saniye sevgisiyle simartabilecek kabiliyette ki insani elimin tersiyle iterken omur torpusu diye adlandirilabilecek birine tum gucumle sariliyorum, bana ordan 100 gr akil LUTFEN

Saat 5 sulari. Gogus kafasimin tam ortasinda, kalbimi sikistiran ve nefes alis verislerimi zorlastiran - hatta bazen imkansizlastiran - bir korkular silsilesi var.

Korku, belkide huzursuzluk bilemiyorum. Bildigimden emin oldugum tek sey ise sac koklerinden baslayip parmak uclarina kadar tum vucudu sizlatabilecek tek seyin kaybetme korkusu oldugu.

Yanimdayken mutluluktan ayaklarini yerden kesebilecek guce sahipken aramiza ordugum setler yuzunden yanimda olmadigi her an “keske”lerle dolu pismanlik hissinin yakami birakmayacagini biliyorum. Ve hala inatla buna bir son vermeyip belkide boyle olmasi en dogrusu diyorum. Kendimi anlamakta gucluk cektigim ortada.

Asil garip olan ise tum bunlari henuz asik olmadigim bir adama karsi hissetmem. Sahi ya, asik oldugumuzu nereden anliyorduk?
Bana kelebeklerden fazlasi gerek.

benbiryalanuydurdum:

Kutu gibi bi’ ev, yemek yapabileceğim güzel bir mutfak, kupalarımı yerleştireceğim bir raf, bana papatya alan bir adam, ayaklarıma dolanan bir kedi, daima koltuğun üzerinde duran yumuşak bir battaniye istiyorum. 

(hayatkabini gönderdi)